Het einde…

‘Goooodbyeee my lover, goodbyeeee my friend you have been the one you have been the one fooooor meeeee’ Vrijdag kwart over 9, ik steek een kaars aan en klap je voor de allerlaatste keer dicht. Dit was je levensspan van 6 maanden. Met een klein melodramatisch effect doe ik alsof ik een traan weg veeg. Tot ziens lieve leuke bullet journal. Je was geweldig. (Voor zo lang het duurde)

Mijn tweede journal, het moest een speciale kleur worden. Een kleur die opviel en toch bescheiden bleef. Geen zwart, dat was de opdracht. Ik ging online en zag dat de journal in de perfecte kleur die ik zocht, niet beschikbaar was. Je was gewoon niet beschikbaar. Twee weken heb ik moeten wachten tot ik je kon bestellen en dan nog twee dagen moeten wachten tot je binnen kwam. Verpakt in een grote pakketpost doos ging je door heel Nederland en kwam je uiteindelijk in mijn handen terecht. De doos en de lucht vullingen gooide ik door de kamer (Zodat de katten mij met rust lieten) en haalde je gelijk uit je folie. Je was geboren!

Midden december kon ik in je beginnen en tekende ontzettend veel uit. Waarvan ik de helft niet eens met fineliner heb overgenomen (omdat ik daar geen zin meer in had) en ik begon ook alvast de maand januari op te zetten. Want dat doe je met een agenda achtig ding. Je aankomende maand voorbereiden. Anders ben je als plan freak gewoon niet goed bezig. Vol gekrabbelde trackers, weken, eet schema’s, perfecte to do lijstjes die allemaal netjes zijn afgevinkt tot aan de pagina’s waar ik er heerlijk op los krabbelde over mijn persoonlijke leven. De maand januari was perfect qua journaling.

Vervolgens begon ik je te verwaarlozen door te scheuren, kliederen, een printable hier en daar en nog eens een gescheurde pagina, lege pagina’s en pagina’s waar hier en daar iets random op gekrabbeld is. Ik deed het niet expres, echt niet. Je moet me geloven. Maar zie het als een proces. Niks is perfect en zal een keer een deuk op moeten lopen. Ook heb ik je bijna een goede maand in de steek gelaten en niet eens naar je omgekeken. Sorry, het spijt me, vergeef me *overhandigt bloemen*

En daar kwam het moment dat je bijna vol zat, bijna. Met man en macht heb ik geprobeerd om je pagina’s te besparen, door simpel wat overzichten die ik nodig had weg te laten. Maar nee, het hielp niet. We gingen harder door je pagina’s dan normaal. En daar kwam de grens van de laatste pagina, gezien ik de achterkant van mijn journal vol krabbel met pen testen en washi tape, zit je nu dan toch echt tot aan de nok vol. Het is tijd om je te vervangen en om je een laatste rust plek te geven.

 

 

Neem dit artikel aub met een korreltje zout!

 

One comment on “Het einde…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *